Stage: Van student Nederlands naar fondsenwerver bij Amnesty International

20131003_102651 (1)Door Evi Savelkouls

De vraag: ‘Vind ik wel iets?’ bleef het laatste jaar van mijn studie maar door mijn hoofd spoken. Het einde was in zicht en het idee dat ik niet meer dagenlang in de UB moest doorbrengen, beangstigde me. Want wat kwam er na mijn veilige, studerende leventje? Achteraf denk ik: ‘Waar heb ik me druk om gemaakt?!’. Na een aantal brieven en gesprekken was daar namelijk ineens die baan! Major Donor en Legaten Fondsenwerver bij Amnesty International Vlaanderen.
De studie Nederlands was begin 2007 vrij snel gekozen. Het bleek een goede basis met de mogelijkheid om in de vrije ruimte mijn eigen keuzes te maken. Deze vrije ruimte heb ik vooral gebruikt om mijn kennis te verbreden en ervaring op te doen. Tijdens mijn eerste minor Kunstbeleid en Management kwam ik voor het eerst in aanraking met fondsenwerving door een gastcollege van de directeur van het Gelders Orkest. Mijn tweede minor bestond uit een stage bij de afdeling Cultuur bij Provincie Noord-Brabant. Dat was een geweldige zet. Ik werd in het diepe gesmeten, maar heb nergens zoveel en zo snel geleerd als in die tijd. Daarna deed ik twee masters: Kunstbeleid en Mecenaat van de opleiding Algemene Cultuur Wetenschappen en de master Nederlandse Letterkunde. Ook hierbij liep ik stage, dit keer bij het Residentie Orkest in Den Haag waar ik onderzoek deed naar hun particuliere fondsenwerving.
Toen was ik ineens afgestudeerd. Twee masterdiploma’s op zak en eigenlijk geen plan. Na het versturen van wat brieven en het voeren van een aantal gesprekken, kreeg ik een verrassend telefoontje. Een oud-collega van het Residentie Orkest werkte inmiddels bij Amnesty International Nederland en belde me dat ze bij Amnesty Vlaanderen een fondsenwerver zochten. Hij vond me daar precies het type voor en vroeg of ik interesse had om te solliciteren. Na een mail, een brief, een schriftelijke proef en een gesprek met verschillende rollenspelen had ik ineens een baan!
Ik werk nu iets langer dan een jaar bij Amnesty en trein drie dagen per week op en neer van Oss naar Antwerpen. Mijn functietitel is ‘Relatiemanager’ en ik ben verantwoordelijk voor de grote bedragen bij fondsenwerving. In het afgelopen jaar heb ik enorm veel gedaan en geleerd. Zo ben ik begonnen met het maken van een beleidsplan voor de Legaten (Neem Amnesty op in je testament!) en Major Donor Fondsenwerving (Schenkers die fors grotere bedragen geven dan de gemiddelde gift). Inmiddels worden langzaamaan de resultaten zichtbaar van mijn eerste jaar hard werken.
Je hebt erg veel en erg persoonlijk contact met mensen. Het is mijn taak om erachter te komen wat mensen drijft om te schenken aan Amnesty. Het is belangrijk om dit te doorgronden, want het gaat soms om duizenden euro’s die mensen belangeloos schenken aan het goede doel. Fondsenwerver is een spannende baan; het wachten op dat ene telefoontje of ene mailtje waarin verteld wordt dat iemand een grote som geld wil geven of dat een rijke oude dame zonder kinderen is overleden. De inspirerende gesprekken met schenkers geven me veel motivatie en energie.
Bij Amnesty investeren ze sterk in de vorming en opleiding van hun medewerkers. Zo heb ik al meerdere cursussen gevolgd om een nog betere fondsenwerver te worden. Het hoogtepunt van het afgelopen jaar was de Fundraising Skillshare in Londen. Tijdens dat event komen alle fondsenwervers van Amnesty International wereldwijd bij elkaar om ervaringen uit te wisselen en van elkaar te leren. Mijn collega’s uit bijvoorbeeld Denemarken, Spanje, Nieuw-Zeeland, Zuid-Korea en de USA hebben dezelfde frustraties en geluksmomenten binnen het werk als ik. Op dit soort bijeenkomsten merk je pas hoe omvangrijk en impactvol de organisatie is! We werken samen over de hele wereld voor hetzelfde doel; elke dag de wereld een beetje mooier maken door onze strijd voor de mensenrechten.
De werkervaring die ik heb opgedaan tijdens mijn studie en de contacten die ik heb ontmoet  tijdens mijn stages hebben ervoor gezorgd dat ik snel een baan vond. Maar wie had ooit kunnen denken dat ik gelijk mijn DROOMbaan te pakken had, nog geen twee maanden na mijn afstuderen?

 

***
FOTO: Evi samen met Sergei Nikitin, directeur van Amnesty Rusland. Hij was deze oktober in België om te spreken over de mensenrechtenschendingen die daar gebeuren.