De week van… Klaar Vernaillen

klaarKlaar Vernaillen is studieadviseur bij de afdelingen Nederlandse Taal en Cultuur en Duitse Taal en Cultuur. Hieronder schrijft ze in haar ‘De week van…’ over een bijzondere werkweek, waarin ze weinig op haar gebruikelijke stek in Nijmegen zit…

 

 

Zaterdag
Hoewel ik stiekem zin heb om uit te slapen ben ik toch op tijd op om met intervalmaatje Walter wat rondjes op de atletiekbaan te rennen. Ik vertrek bij een mooi zonnetje, maar moet aangekomen bij de baan rennen voor een onweersbui. Samen met wat andere lopers staan we te wachten tot de bui overgewaaid is, maar besluiten uiteindelijk toch door de gietende regen en striemende wind onze intervaltraining af te werken. Het is pittig, we hebben amper 3200 meter gelopen  maar hebben toch een voldaan gevoel.
Verder staat de dag in het teken van opruimen, schoonmaken en inpakken. De spullen van de studiedag worden uitgepakt en maken plaats voor vliegtickets, een parkeerreservering en reserveringsbevestiging van een appartementje in Ljubljana, Slovenië.
Ik wil op tijd naar bed, zodat ik om 2.00 uur fris en fruitig op kan staan, om 3.00 de auto kan nemen om ruim op tijd op Schiphol te zijn. Een paar uur slaap zou mooi zijn. Bij het boeken van mijn vlucht heb ik helaas niet naar de festivalagenda van Nijmegen gekeken. Dom! Op hemelsbreed 1 kilometer van huis is Emporium in volle gang en ik krijg echt alle beats mee.

 

Zondag
Net zondag. Alles bij elkaar heb ik misschien toch 2 uurtjes slaap gehad. Met hele kleine oogjes op weg naar Schiphol en Ljubljana. De reis verloopt heel vlot, mijn shuttlebusje staat bij de luchthaven netjes te wachten en brengt me met een praatgrage Sloveen naar mijn appartement. Holiday? Nee, werk. Morgen dan. Aangekomen in mijn appartementje vraagt ook daar de beheerder weer of ik op vakantie ben. Nee, ik ben hier om twee studenten te bezoeken die stagelopen bij de afdeling Germanistiek. Of hij misschien weet of die in de buurt is. Lachend neemt hij me mee naar de voordeur, wijst op een lelijk gebouw, 30 meter verderop. Van mijn appartementje is het net 2 minuten lopen naar de universiteit.

IMG_1501
Inchecken en dan snel de stad in. Vera van der Spoel en Willemijn Krabbenborg zullen me een rondleiding geven. Amper op pad bel ik vriendlief: Ik ben verliefd. Deze stad is echt super. Het maakt me extra benieuwd naar de rondleiding van Vera en Willemijn, en vooral naar hun ervaringen hier als Erasmusstudent. Vera en Willemijn stralen wanneer ik hen zie. Zij zijn hier helemaal thuis en vertellen honderduit over alles wat ze gedaan en gezien hebben. De dames hebben niet stil gezeten, maar ik had ook niet anders van hen verwacht. Weekendjes naar andere landen, mooie steden of avontuurlijke tochten. En natuurlijk ook Nederlands geven aan Slovenen.

IMG_1401We houden even halt bij een plek in Ljubljana waar ik iets ‘verstop’ voor oud-student Wout Waanders. Hij komt over een paar dagen en heeft me tijdens RadboudRocks gevraagd ergens in de stad iets voor hem achter te laten.

Na de rondleiding loop ik nog even zelf de stad in en beklim de heuvel om het kasteel te bekijken en eet een pasta aan de rivier voor ik naar mijn appartementje ga.

 

Maandag
Ik ben best vroeg op en heb pas om 11.00 mijn eerste afspraak op de universiteit. Met een kopje thee check ik mijn mail, beantwoord verschillende berichtjes en ga dan in de stad op zoek naar een ontbijtje.
Om 11.00 uur tref ik Anita, de stagebegeleidster van Vera en Willemijn. Anita runt in haar eentje de afdeling Nederlands en is dolblij met twee ondernemende types. Ze vertelt over al het werk dat Vera en Willemijn doen, en welke lessen ze geven. Verder praten we over teruglopende studentenaantallen voor talenopleidingen (ook in Slovenië) en hoe daarmee omgegaan wordt. Anita is verbaasd wanneer ik het hele voorlichtingstraject uitstippel dat scholieren kunnen doorlopen, dat ik ’s avonds op pad ga om op scholen te vertellen over de studie Nederlands en dat wij verschillende activiteiten organiseren.
Verder staat vandaag nog een gesprek met eerstejaars en derdejaars Nederlands op het programma. Ik ben heel benieuwd naar hun ervaringen. Zij zijn vol lof. Vinden het geweldig dat zij colleges krijgen van moedertaalsprekers die hun niet alleen het academische Nederlands leren, maar ook het Nederlands van jongeren. Dat Vera en Willemijn een picknick voor de afdeling georganiseerd hadden, vonden zij heel bijzonder. Activiteiten met de afdeling werden nooit gedaan. Het doet mij weer realiseren hoe bijzonder onze afdeling Nederlands is.
De rest van de dag besteed ik aan mailtjes beantwoorden, schema’s maken voor RadboudSports, lezen en slenteren door de stad. ’s Avonds eet ik bij een Italiaan die Vera en Willemijn geadviseerd hebben.

Dinsdag
Vandaag start ik met een wandeling door de stad, drink koffie bij mijn gebruikelijke tentje en stel vast dat ik al helemaal gewend bent aan het leven hier. Ljubljana is een stad die verbaast, die erg veel verschillende dingen samenbrengt. Een Habsburgse bouwstijl, maar dan deels met pasteltinten, art-decogebouwen, de Zuid-Europese levensstijl met Noord-Europese werklust, de Italiaanse keuken maar niet het schreeuwerige van de Italianen. Ik snap wel dat Vera en Willemijn hier niet meer weg willen…
Vandaag staan een gesprek met het International Office en met enkele studenten op het programma. Ook nu weer niets dan lovende woorden, en stiekem voel ik me toch trots. Mijn bezoek aan de universiteit sluit ik af met het college van Vera en Willemijn. Echt leuk om hen zo voor de groep te zien staan. Na afloop van het college gaan we samen uit eten en maken er een gezellige avond van.

Woensdag
Terugreisdag. Nog even naar de rivier, een koffietje drinken en dan terug naar mijn appartementje. Maar niet voor ik op straat een interview geef voor de lokale radio over mijn ervaringen in Ljubljana.
Om 21.00 uur ben ik eindelijk thuis en overspoel vriendlief met verhalen. Wat mij betreft staat onze vakantiebestemming voor 2016 al vast: Slovenië. Hij tempert mijn enthousiasme. Eerst maar eens in september naar Thailand, dan kijken we verder.
Wout ontvangt mijn eerste aanwijzing: Vera en Willemijn hebben de sleutel tot de plek waar hij mijn boodschap kan vinden.

Donderdag
Mijn spreekuur voor vandaag heb ik weken geleden al geblokkeerd. Ik zou namens de LVSA naar een congres ‘Studiesucces’ gaan, maar heb gelukkig een vervanger gevonden zodat ik mijn dag kan besteden aan het wegwerken van de opgelopen achterstand.
Om 17.00 uur sluit ik alles af en ga naar het sportcafé voor het jaarlijkse zomerfeest van de faculteit. Net als eerdere edities staat ook nu een quiz op het programma. Mijn team eindigt met twee andere teams op een gedeelde eerste plaats en na het beantwoorden van een selectievraag mogen wij ons ‘dialectkenners’ noemen. We zijn helaas finaal de mist ingegaan met het Nijmeegs. De rest van de avond genieten we van een barbecue en het optreden van de Redband, een gelegenheidsband met allemaal medewerkers van onze faculteit, waaronder promovendus van onze afdeling Bart Verheijen.
Wout ontvangt mijn tweede aanwijzing: een foto van een plek in Parijs.

IMG_1504

Vrijdag
Een halve werkdag. Het voelt heel gek om al om 13.00 uur mijn afwezigheidsmelding aan te zetten terwijl ik deze week amper achter mijn pc te vinden ben geweest. Vandaag is het Nederlands Kampioenschap. Dit keer in Nijmegen omdat ‘wij’ vorig jaar in Leiden gewonnen hebben.
Het belooft een warme dag te worden. Even twijfel ik nog of ik de auto of de fiets neem, maar kies toch voor het laatste. Het zou toch wel heel sterk zijn wanneer er iets zou gebeuren waarvoor ik de auto nodig zou hebben. De vorige keer dat het toernooi in Nijmegen was heb ik de halve middag met een student in het ziekenhuis doorgebracht.
Het is warm langs de lijn. Sporters kruipen samen op de kleine stukjes schaduw rondom het voetbalveld. Van de emmers met water wordt dankbaar gebruik gemaakt, en bij het kraantje lijkt bijna altijd een wachtrij te staan wanneer ik mijn flesje bij wil vullen.
Dit jaar wint Utrecht. En hoewel ik natuurlijk Nijmegen graag zie winnen, vind ik het niet verkeerd om volgend jaar bij weer een andere universiteit te mogen spelen. Zo blijft het voor alle deelnemers leuk. We sluiten de dag af met een barbecue op het terras van het sportcafé en wanneer ik op Facebook berichten vanuit Vlaanderen en vervolgens Brabant zie verschijnen over naderend onweer, stap ik op mijn fiets naar huis.
Ik bedenk me dat ik wel een heel bijzondere werkweek achter de rug heb, maar ook dat ik volgende week flink aan de slag mag om de opgelopen achterstand in te halen.