De week van… Jules Schmeits

Jules Schmeits is tweedejaarsstudent Nederlandse Taal en Cultuur. Tussen de colleges is hij vooral bezig als penningmeester van de Studievereniging voor neerlandici (SVN).

 Maandag 11 december
Waar mijn maandag normaal volstaat met hoorcolleges van kwart voor elf tot half zes, ben ik dit keer gevraagd om samen met klasgenoot Remi mee te helpen op de proefstudeerdag van de opleiding. De dag begint om tien uur en de scholieren krijgen uit ieder vakgebied van de neerlandistiek een college en ook staan een rondleiding over de campus, een gratis lunch in de Refter en speeddaten met docenten op het programma. Helaas gooit het winterse weer roet in het eten en komen er van de zestien scholieren die zich hebben aangemeld er maar negen studenten in spe opdagen. Bovendien wordt er halverwege de dag door het KNMI code rood afgegeven waardoor de universiteit besluit om de proefstudeerdag af te breken en iedereen naar huis wordt gestuurd.

Zelf zie ik het niet zo zitten om me door de sneeuwstorm een weg naar huis te banen dus bleef ik de rest van de middag vertoeven op de bestuurskamer onder het genot van een lekker kopje warme chocomelk. Dat wil overigens niet zeggen dat er niks gedaan wordt op de twaalfde, integendeel! Op de site van de SVN (www.svnnijmegen.nl) moeten nog een aantal commissiefoto’s gezet worden en ook onze sociale media, waar we soms ook een kijkje achter de schermen van ons “bestuursleven” geven, (https://www.facebook.com/SVNNijmegen/ en https://www.instagram.com/svnnijmegen/) hebben even aandacht nodig. Daarnaast moeten met het kerstfeest voor de deur alle betalingen verwerkt worden in het boekhoudprogramma maar het studentenleven draait niet alleen om de SVN: ook de opdrachten voor bijvoorbeeld Letterkunde 5 dienen op tijd ingeleverd te worden.

Tegen de klok van zes uur is de sneeuwstorm gelukkig gaan liggen en durf ik het aan om me naar huis te begeven. Zonder schrammen, kleerscheuren en valpartijen bereik ik per fiets mijn kamer waarna ik voor de zekerheid toch maar te voet naar Nina, de voorzitter, thuis ga. Gelukkig woont Nina op nog ging vijf minuten lopen en Koen, de secretaris, woont bij mij in de straat dus dan is het ook niet vreemd dat we de deur bij elkaar platlopen. Dit keer ging ik naar Nina om gezellig samen te eten. Later op de avond komt Koen ook langs en besluiten we om een avondwandeling door de sneeuw te maken en nemen we thee mee voor onderweg. Het is mooi om te zien hoe het Hunnerpark en het Valkhof er zo maagdelijk wit bij liggen. Voor Nina is het echter een iets minder mooie ervaring: zij is telkens het doelwit van een lading sneeuwballen.

Dinsdag 12 december
Dinsdag is altijd een dag waarop ik kan uitslapen. Dat wil niet zeggen dat het vaak gebeurt maar deze keer laat mijn agenda dit wel toe. Lekker uitgerust trotseer ik de nog steeds gladde wegen naar de uni. Om half één heb ik samen met klasgenoten Anouk en Elisa afgesproken met docent Lettica Hustinx voor het vak Tekstontwerp om onze site te bespreken. Voor dat vak bouwen we aan een site waarin we de theorie over persuasieve teksten moeten toepassen. Onze website gaat over een zelfverzonnen organisatie, ‘The Offline Friends Club’, die wil dat kinderen meer offline dan online zijn. Samen met pabostudenten als begeleiders probeert de organisatie basisschoolkinderen van hun telefoonverslaving af te helpen en ze meer buiten te laten spelen door leuke buitenactiviteiten te organiseren. Met de site hopen we pabostudenten dan te overtuigen om begeleider te worden. Daarvoor hebben we eerst een enquête afgenomen onder pabostudenten op de HAN om te kijken wat voor hen de grootste nadelen zouden zijn als ze begeleider willen worden. Deze tegenargumenten proberen we dan met onder andere vuistregels te ontkrachten op de site.

Daarna ga ik weer terug naar de bestuurskamer die overigens niet alleen voor onszelf is. De SVN deelt de kamer wel met KNUS, de studievereniging van Algemene Cultuurwetenschappen, en met OSK, de studievereniging van Kunstgeschiedenis. Op zich is dat niet erg, want het is altijd gezellig in E 12.08. Soms heeft een van ons een vergadering waardoor de kamer bezet is, maar vaak genoeg doen we ook ieder ons eigen ding en zijn we bezig met de studie of regelen we iets voor de leden. Daarnaast hebben we ook een bank op de kamer staan waar vaak genoeg op gechilld wordt maar heel af en toe doet iemand er ook een dutje. Toch handig zo’n eigen “kantoor” op de uni!

Om kwart voor vier was het alweer tijd voor een werkcollege van een CC2-vak: Van Homerus tot Houellebecq dat gaat over klassiekers in de Europese letterkunde. Het college duurt tot half zeven dus dan is het niet gek als ik na afloop enorme trek heb. Gelukkig serveren ze in de Refter een kerstmenu en samen met de redactie en medewerkers van het Algemeen Nijmeegs Studentenblad (ANS), waar ik ook voor schrijf, gaan we daar dineren. Voor Refterbegrippen zijn de kalkoen en het karameltoetje zeker niet verkeerd!

Na het diner ga ik zo snel mogelijk naar huis. Om negen uur staat er namelijk een constitutieborrel, afgekort cobo, op het programma en deze heeft wel een bijzonder tintje: het is namelijk de laatste cobo van het zogenaamde “cobo-seizoen”. Op een constitutieborrel komen alle besturen van studieverenigingen bij elkaar in de stamkroeg van het gastbestuur om hen te feliciteren met het feit dat ze bestuur zijn geworden, oftewel met hun constitutie. Deze cobo’s zijn een cultuur op zich, want als ik het er met vrienden over heb, kijken ze me heel raar aan. Bij een cobo gaat elk bestuur om de beurt het ontvangende bestuur feliciteren met hun benoeming en dit gebeurt schouder aan schouder in een cirkel waarbij de voorzitter van het bezoekende bestuur een praatje moet houden over de goede vriendschap tussen beide verenigingen en ook een klein cadeautje moet overhandigen die de vriendschap symboliseert. Ondertussen kan er tijdens de borrel ook van alles gebrast worden. Als de bezoekende besturen het lukt om de pedelstaf (waarmee de pedel het volgende bestuur aankondigt), de vlag van de vereniging of een lid van het gastbestuur op wat voor een manier dan ook buiten de deur te krijgen dan kunnen zij middels een brasbrief, waar zelf ook weer tig regels aan zitten verbonden, een tegenprestatie eisen. Dit kan daadwerkelijk van alles zijn, variërend van een pannenkoekenontbijt tot een poëzielezing in het Huygensgebouw. Wellicht klinkt het allemaal als een slecht excuus om bier te zuipen maar het is wel de uitgelezen mogelijkheid om je medebestuurders te leren kennen en om te netwerken voor eventuele activiteiten die je samen met andere verenigingen later in het jaar kunt gaan organiseren.

Woensdag 13 december
Zulke constitutieborrels gaan vaak tot laat in de nacht door en ik moet toegeven dat je het zo laat kunt maken als je zelf wilt maar hoe “vroeg” je ook in bed ligt, college om kwart voor negen is niet iets waar je graag je bed voor uitkomt. Met een lichte kater fiets ik snel naar de uni, gelukkig was de sneeuw al vrijwel helemaal weg, en zit ik nog net op tijd in de collegebanken. Na het college haal ik in de bestuurskamer de kas van de SVN op om vervolgens om elf uur naar de Letterenhuiskamer te gaan. We hebben namelijk elke derde woensdag van de maand, nu alleen niet vanwege het kerstfeest de week erna, een ledenuurtje waar leden voor €1,- een kleine versnapering kunnen krijgen terwijl ze tussen de colleges door even gezellig met elkaar kunnen babbelen. Deze keer hebben Koen en Lex broodjes knakworst ingeslagen en deze gaan als zoete broodjes over de toonbank. Dan is deze penningmeester natuurlijk ook weer gelukkig!

Na het ledenuurtje heb ik om half één een vergadering met de Uitvreter-commissie. Het eerste nummer is die dag toevallig net vers van de pers binnengekomen en daarom evalueren wij het schrijfproces en de nieuwe lay-out en we denken al na over een thema en artikelen voor het volgende nummer. Wat dat voor een artikelen zijn, is nog een verrassing maar ik kan je wel vertellen dat de tweede Uitvreter minstens net zo lekker wordt als deze!

Terwijl een paar redactieleden ondertussen beginnen met de nieuwe Uitvreters in de enveloppen te doen, moet ik alweer door naar een volgende vergadering, namelijk die van de formele activiteitencommissie. Tot vorig jaar hadden we nog één activiteitencommissie maar omdat we meer studiegerelateerde activiteiten voor de leden op de jaarplanning wilden, hebben we de activiteitencommissie opgesplitst in een informele en een formele activiteitencommissie. De informele gaat over de ledenborrels en het legendarische ledenweekend eind februari en de formele organiseert niet alleen het in het leven geroepen Taalcafé, een kroegcollege van de NTC-docenten, maar willen we studiegerelateerde excursies gaan maken. Daar hebben we al een aantal ideeën over, maar die blijven nog even geheim. Dit keer gaat de vergadering echter over het aanstaande kerstfeest waarin we de laatste dingen nog zouden bespreken. Er zullen zo’n tachtig man komen van wie een aantal een act doen en de apparatuur is ook al geregeld. Laat dat kerstfeest maar komen dus!

Ondertussen zijn bijna alle Uitvreters in een envelop gestopt en nadat alle postvakjes van de docenten gevuld zijn met het nieuwe nummer doen Esmée, de hoofdredactrice van De Uitvreter, en ik de enveloppen op de bus naar de leden. Dan heb ik voor het eerst die dag even niks te doen dus geniet ik lekker van een kopje thee op de bank op de bestuurskamer. Daarna is het tijd om samen met Nina naar de kerstborrel van het Career Service Arts (CSA) te gaan in het Cultuurcafé. Zij helpen studenten om zich voor te bereiden op de arbeidsmarkt en nu willen ze samen met alle studieverenigingen van Letteren volgend jaar een Career Service Day organiseren om te laten zien wat voor een mogelijkheden een Letterenstudie biedt op de arbeidsmarkt. Om de mensen van het CSA en de mogelijkheden van het CSA zelf beter te leren kennen is zo’n borrel zeker niet verkeerd!

Inmiddels is het alweer bijna etenstijd en dit keer ben ik aan de beurt om voor mijn gang het avondeten te halen. Terwijl ik door een overvolle Albert Heijn struin, wordt er door de heren ganggenoten in de appgroep nog flink gediscussieerd over wat er die avond op tafel moest komen. Uiteindelijk wordt het Turkse durum. De rest van de avond staat in het teken van opdrachten maken, en heel af en toe even gamen, en dit keer lig ik er vroeg in. De volgende dag heb ik immers weer college om kwart voor negen.

Donderdag 14 december
Na het werkcollege Modern Vlaanderen van Jos Muijres neem ik de lift naar de twaalfde want Nina, Koen en ik hebben onze wekelijkse bestuursvergadering. Onder het genot van een kopje thee, praten we tijdens de bestuursvergaderingen elkaar onder andere bij over wat er allemaal in de commissies gedaan wordt, kijken we of nog belangrijke post of mail hebben, maar ook gaat het over de financiën en of er nog bepaalde dingen zijn voor ons als bestuur die we nog moeten regelen. Een van die actiepuntjes is het doorspreken van de acts van het kerstfeest met inmiddels oud-docent Walter Haeseryn dus gaan we na de vergadering met z’n drieën naar de zesde, maar niet voordat we onze bestuursact voor het kerstfeest hebben geoefend!

Om kwart voor twee heb ik samen met Koen een vergadering met de studiereiscommissie. In de meivakantie gaan we met de vereniging naar Lissabon en inmiddels zijn de vliegreis en het hostel geregeld. Nu we zeker weten dat we in de Portugese hoofdstad terecht komen en daar een slaapplek hebben, gaan we naar activiteiten kijken om ons verblijf mee te vullen. Zo staat het oude centrum van Lissabon op de werelderfgoedlijst, ligt de stad aan de Atlantische Oceaan (strand!) en huisvest Lissabon een groot aantal musea. Heel veel om uit te kiezen dus!

In de namiddag is het tijd voor (ja, alweer) een borrel. Dit keer is het de kerstborrel van de Letterenfaculteit om alle medewerkers, en dus ook alle bestuurders van de studieverenigingen, van de faculteit te bedanken voor hun werk in het afgelopen jaar. Er worden een paar prijzen uitgereikt, was er een heuse Kahoot-quiz met wisseltrofee, optredens van onder andere onze promovendus Paul Hulsenboom en misschien nog wel het meest belangrijke voor een student: gratis buffet! Natuurlijk zijn er ook een aantal docenten aanwezig op de avond en zo zie je ze nog eens van een andere kant: Wyke Stommel en Jos Muijres die discussiëren over Madonna maar ook voelen een paar docenten zich wel erg thuis op de dansvloer. Uiteindelijk komt het zelfs tot een dans-battle, maar de studenten bleken hun leermeesters toch te kunnen overtreffen.

Vrijdag 15 december
Aangezien ik op donderdagochtend altijd mijn laatste college van de week heb, kom ik op vrijdag bijna nooit op de uni. Soms wel als er nog wat gedaan moet worden voor de SVN, maar dit keer moet ik door omstandigheden al op donderdagavond met de trein naar huis. Normaal slaap ik uit op vrijdag en pak ik in de loop van de middag de boemel terug naar Sittard waar ik dan precies op tijd thuis ben voor het avondeten. In de twee uur dat ik onderweg ben, luister ik meestal naar muziek en lees ik weleens een boek dat voor de volgende week uit moet. Wat ik wel altijd doe, en daar ben ik ooit een keer mee begonnen omdat ik me verveelde in de trein, is gedichtjes schrijven. Deze niemendalletjes, die metrisch en zo niet altijd mooi of kloppend zijn, zet ik dan in mijn verhaal op Snapchat, luiden voor mij altijd het weekend in en schijnbaar voor een aantal vrienden ook want die zitten vaak ook in hun trein naar huis te wachten totdat er een “treingedichtje” verschijnt.

Als ik dan thuiskom, is iedereen ook weer blij om me te zien. M’n moeder en zusje komen ook altijd al aanstormen als ik de voordeur opendoe. Ik woon nu bijna een jaar op kamers en af en toe is het wel nog even wennen aan het idee dat er thuisthuis ook dingen “veranderen” of “gebeuren” als jijzelf in Nijmegen bent. In dit geval was bijvoorbeeld de kerstboom alweer opgetuigd. Of ja, nog niet helemaal. Bij iedere eerste kerst kregen m’n broertje, zusje en ik een eigen kerstbal die we dan zelf mochten ophangen. Nu zijn we oud genoeg om de hele kerstboom te versieren maar die eigen kerstbal is en blijft toch nog een beetje speciaal. Mijn broertje en zusje hebben die van hen van de week al opgehangen maar die van mij heeft nog geen plekje gekregen in de boom. Daar moet dus nog snel iets aan gedaan worden!

Zaterdag 16 december
In het weekend doe ik over het algemeen niks voor de SVN. Heel af en toe een klein mailtje versturen maar daar blijft het dan ook bij. De te maken opdrachten, de te lezen artikelen en al het andere werk voor de studie gebeurt natuurlijk niet vanzelf, al heb ik wel vaak de neiging om op zaterdag niks te doen. Lekker in makkelijke kleren op de bank ploffen en tv kijken maar regelmatig spreek ik af met vrienden van de middelbare school. Ook speel ik in het weekend wat harp, die past helaas niet op m’n kamer in Nijmegen. Ik speel inmiddels iets van tien tot twaalf jaar harp, al ben ik niet altijd even actief geweest.

Hoe ik bij harp ben gekomen? Nadat ik alle drie de zwemdiploma’s had gehaald, wilde mijn moeder dat ik een muziekinstrument ging spelen en nadat ik een oriëntatiecursus op de muziekschool had gedaan, vond ik harp het leukste instrument. Ik denk dat dat komt doordat je achter een harp gaat zitten waarna je deze op je rechterschouder legt. Als je dan gaat spelen, is het net alsof je de harp knuffelt of omarmt en de klanken die je dan maakt, komen uit de klankkast die tegen je aan ligt waardoor je deze klanken door je hele lichaam voelt. Het is alsof je één wordt met de harp en dat heb ik altijd zo mooi magisch gevonden aan dat instrument denk ik. Nu ik studeer en niet meer in Sittard woon, heb ik ook geen tijd om naar de muziekschool te gaan dus improviseer ik tegenwoordig meestal wat of probeer ik zelf een stukje in te studeren.

Zondag 24 december
Nu moet ik toch maar eens echt aan de bak. Zoals gezegd, begin ik meestal pas op zondag met opdrachten voor de opleiding. Voor de komende week moet ik een opdracht van Letterkunde 5 en van Constituenten- en zinsstructuur in het Nederlands maken en ook moet de site en de bijbehorende theoretische verantwoording voor Tekstontwerp af. Gelukkig zit ik bij Tekstontwerp in een groepje dus kun je de werklast lekker verdelen.

Na het avondeten is het weer tijd om naar Nijmegen te gaan. Ik stop de was die m’n moeder gedaan heeft in mijn weekendtas. Het strijken mag ik lekker zelf doen, ik ben inmiddels toch oud genoeg om op eigen benen te staan. Als de spoorwegen onderweg niet vervelend gaan doen ben ik meestal tussen negen en tien uur weer thuis. Dan maak ik nog een opdracht af, begin ik aan de strijk, kijk ik nog een serie op Netflix en anders is er altijd nog wel een ganggenoot om mee te chillen onder het genot van een biertje. Gelukkig is komende week wel rustiger. Ik heb vrijwel geen vergaderingen meer en de laatste colleges zullen ook niet zo heel spannend zijn. Het kerstfeest daarentegen is wel een dingetje, dat is natuurlijk een van de hoogtepunten van het jaar!