De week van… Frits van den Heijkant

Frits van den Heijkant is tweedejaars Nederlands.

fritsMaandag 4 november
Ik…
Nee, met ik mag je niet beginnen. Principekwestie.
Opnieuw: Vandaag ben ik, nee dat is ook vreemd. Morgen is het geen vandaag meer natuurlijk, maar kan je het wel lezen. Drie keer is scheepsrecht dan maar.
Een vrije dag kan nooit kwaad, dus mijn maandag begon goed. Vorige periode had ik dan nog wel een hoorcollege literatuurgeschiedenis 1 en ondanks dat het meeste al wel in mijn collegeblok van vorig jaar stond,  voelde ik me toch altijd slecht als ik niet ging. Je moet eigenlijk gewoon naar elk college gaan. Principekwestie.
Wat een principes allemaal. ‘Ik ben echt van de principes’ vind ik echt om van te walgen. Zoiets zeg je niet over jezelf. Nog een principe van me. Net als ‘Ik ben echt een dierenvriend’ of ‘Ik ben echt een feestbeest’, wat trouwens een verschrikkelijk woord is. Je zegt dier in plaats van beest, tenzij je geen beestenvrie, uhh ik bedoel dierenvriend bent.
Dan nog een principe: ik noem personen in dit blog alleen bij hun beginletter. Anonimiteit kan nooit kwaad. Verder ga ik me niet teveel uitlaten over mijn principes. Althans, ik ga een poging doen tot.

Dinsdag 5 november
Het was weer zover: met een kater naar college. Natuurlijk kwam dit door gebrek aan zelfdiscipline, al was er geen drank in de man. Niet dat ik niet dronken was, maar slaapdronken noemen ze dat. Ondanks dat de colleges me best aanspraken, zat een frisse start van periode twee er dus niet in. Zo begonnen we met de Vlaamse literatuur waar ik bar weinig vanaf weet, maar die me wel interessant leek. Docent J (erg anoniem met al die J’s bij de docenten van NTC) noemde wat romantiekfeitjes, maar vooral de kwestie of Vlaanderen bij Nederland hoort, hield me bezig. Wat strijd had onze Willem wel mogen voeren om dat stuk grond! Die Belgen waren het toch gewend om onder gezag te staan. Oei Frits, wat zeg je nu toch?! Gebrek aan historisch besef heb je hoor! Om hier bewijs voor te leveren werd Geert Wilders er nog even bijgehaald als de man met die witte haren die blijkbaar ook vond dat Vlaanderen bij Nederland hoorde, waardoor iedereen natuurlijk jaknikkend toestemde dat het belachelijk is om Vlaanderen terug te willen. Nou, ik knikte nee.

Later op de dag werden de discussies met mezelf er niet beter op, waardoor ik toch maar een kwestie in de groep gooide. Het lezen van ‘Als ik afval, …’ las ik verkeerd door afval als zelfstandig naamwoord te lezen in plaats van als werkwoord. Ja, en als je dan na gaat denken zou afval dus ook datgene zijn wat van je afvalt als je afvalt. Maar was afval er eerder dan afvallen, of andersom? En als afval van je afvalt als je afvalt, is het dan pas afval als het er afvalt of ben je eigenlijk een en al afval? Gek genoeg was hier weinig over te vinden op het internet. Wel kippen-en-eierenkwesties maar geen afval en afvallen. Heel vervelend allemaal.

Na de eerstejaars weer even gezien te hebben (ik was hun mentor in de introductie), snel door naar Imitatio Christi met de Jezuïeten, waarna ik na 9 uur toch het Erasmusgebouw mocht verlaten. Genoeg boeken gezien voor een doordeweekse dinsdag zou je zeggen, maar nee hoor. De boekenveiling moest natuurlijk ook nog bezocht worden. ‘Eerst eten’, zoals ze in Oosterhout zeggen. Dus na een culinair hoofd- en nagerecht met de Konteboe (nee, ik ben geen dyslect), op naar Tout. Je stapt moedig binnen met het idee niks te kopen en je eindigt toch met het dilemma hoe je al die boeken gaat verslepen naar het thuisfront. Thuis aangekomen (dus niet afgevallen) die boeken weggezet en heerlijk dat bed in. Je mag natuurlijk niet moe zijn op je vrije dag.

Woensdag 6 november.
Deze zware dag zat eraan te komen. Half 10 de wekker, een memo in elkaar knutselen met fout vertaalde zinnen en een hele middag en avond niks voor de studie doen. Onbelangrijk voor een studiegerelateerd blog, maar ik vertel het toch. Durfal ben ik ook. Zo heb ik bewezen dat een middagje bankhangen met ene mevrouw J. (dus geen docent) naast gezellig ook nog eens nuttig kan zijn. Zo kom je nog eens aan boeken die je niet op de boekenveiling kan krijgen maar wel moet lezen voor Van Adam tot Zeus. Later die dag kwam ene meneer J. (dus geen mevrouw of docent) ook nog voor het vaste voetbalavondje met Pilav en een literpak vanillevla. Tradities moet je zo houden,  principekwestie. “Kom tie weer aan met zijn principes”. Ik hou al op. Die 1-0 overwinning op Celtic doet me meer dan verwacht, dus morgenvroeg dan toch die frisse start tegemoet gaan. Eerst die mug maar eens zoeken.

Donderdag 7 november
Donderdag alweer, bijna weekend! (Tip: www.ishetalweekend.nl, tegen verwarring.) In tegenstelling tot gisteren is het vandaag iets drukker. Hoorcollege Van Adam tot Zeus, waar we teruggaan op de klassieke teksten in plaats van de Bijbel. Niet minder interessant, lijkt me zo. Daarna nog anderhalf uur hoorcollege 9GAG, die me meldden dat ze me misten op het forum (en wie ben ik dan om ze niet te vergezellen) en nog twee vergaderingen. Natuurlijk met de leukste commissies: de sport- en activiteitencommissie. Twee oproepen: DOE ALLEMAAL MEE MET DE BATAVIERENRACE EN KOM NAAR HET KERSTFEEST! Tot zover mijn huiswerk, op de notulen uittypen na. Tot zóver, of tot zovér qua klemtoon? Dat brengt me bij de housewarming op de donderdagavond. Blijkbaar is het vreemd dat ik zovér zeg, of dat mijn r een harde g is bij anderen, of dat ik worren in plaats van worden zeg, of dat ik niet verwacht dat er een bord met eten op mijn stoel ligt als ik ga zitten. Helaas slaagden we er met zijn tienen niet in om een levensvoorraad eten naar binnen te werken, waardoor er nog genoeg voor een heel weeshuis overbleef. Ja, zo heb ik het wel goed samengevat. Daarnaast is de vakantie alweer besproken, want dat is toch al binnenkort. Nog maar een half jaar en dan gaan we met olifanten naar Mofrika met een miljoen op zak. Wat biedt zo’n zelfgemaakte enquête toch veel mogelijkheden.

Vrijdag 8 november
“De dag die je wist dat zou komen.” Zo had ik bij elke dag kunnen beginnen, of bij geen enkele dag. Je weet natuurlijk nooit zeker dat een dag gaat komen, maar de waarschijnlijkheid is wel vrij groot en de wenselijkheid net zo goed. Dat brengt me bij Tekstontwerp. Een ruime voldoende voor mijn tentamen, wat toch weer studiepunten binnenslepen betekent. Althans, als ik die website nog even fiks. Na de afbakbroodjes naar binnen te hebben gewerkt om het weekend alvast in te luiden, toch nog even langs psycholinguïstiek waar de docent jammer genoeg doorhad dat ik geen reet van dat artikel snapte. Helaas een onvoldoende, maar geen man overboord, want ik heb nog genoeg memo’s te gaan. Leuk om te zien dat ik niet de enige ben die na 5 maanden niks meer weet van boomstructuren en dat De dieven stalen schilderijen in … voor verschillende verhalen zorgt. Nog even die bus zien te halen en dan is het weekend, dat je natuurlijk goed begint met pianoles, speciaalbier en een McKroket.

Zaterdag 9 november.
Na een week (nou ja, zeg maar een jaar) me erop verheugen, ga ik vandaag dan toch echt voetballen. Eerst nog even aan dat essay zitten over Willem die Madoce maecte en dan richting Den Hout. Dus ene meneer M. en ik op de fiets, krijgen we plots een whatsapp: “Frits, de wedstrijd is afgelast.”. De avond van te voren waren er zeker drie druppels regen gevallen, dus vandaar dat het veld zo nat was. Wij weer terug, de hond meegenomen en het bos in. Je wil toch voetballen, dus de bal ook mee in de auto en uiteindelijk toch gevoetbald. Je zou denken dat je dan toch geen blessure oploopt, maar dat is te voorbarig. Met je teen tegen een hak van iemand trappen is al een kunst, laat staan als het je eigen hak is (wel van mijn andere voet, dat dan weer wel). Uiteindelijk als drie uitgeputte wezens die auto weer in om vervolgens thuis nog even te voetballen op de X-box. Na maanden geen FIFA meer gespeeld te hebben, ging het me toch goed af: vier van de vier keer verloren. Chapeau. Na een etentje met het gezin waarin naar voren kwam dat ik later met een heel traditionele vrouw moest en wilde trouwen, ben ik maar op de bank geploft en  ben er niet meer vanaf gekomen tot een uur of elf. Morgen nog heel veel Willem, maar dan heb je ook wat. Hoop ik.

Zondag 10 november
Alweer de laatste dag om over te bloggen. Eigenlijk was ik een beetje tegen een blog. Geen aanval op anderen (nou ja, eigenlijk wel, maar ik wil er geen reactie op krijgen dus dek ik mezelf maar in), maar het idee dat anderen jouw leven zo interessant vinden dat ze het gaan lezen, vind ik nogal uit de hoogte. Als je dan gevraagd wordt, zeg je natuurlijk geen nee en ik moet zeggen dat het eigenlijk  best tof is om te doen voor een weekje. Op de laatste dag heb ik vooral op een pianokruk en een bureaustoel gezeten waardoor zowel mijn repertoire van Ludovico als mijn essay over Willem is gevorderd. Productieve dag dus, maar niet de zondag waar je op zit te wachten. Nu maar hopen dat er mensen op mijn leven zitten te wachten, anders had ik mijn tijd beter kunnen besteden aan de afvalkwestie. Ik zeg: groetjes en bedankt voor de interesse. Ik zeg niet: au revoir, groetjes aan je voetjes of laterzz. Principekwestie.