Fenne in Sheffield: cultuursnuiven, studeren en Nederlandse les geven

Drie maanden geleden stapte ik op het vliegtuig naar Manchester, om daar de trein naar Sheffield te nemen en aan dit buitenlandavontuur te beginnen. Het is heel raar hoe de tijd hier verstrijkt: aan de ene kant voelt het alsof dat moment al een jaar geleden is, door alle toffe dingen die ik hier al heb gedaan, maar aan de andere kant herinner ik me de zenuwen nog alsof het gisteren was.

 

New College in Oxford

Ik geef toe dat ik best een anglofiel ben, dus de keuze om naar Engeland te gaan was dan ook snel gemaakt. Ik wilde heel graag ervaren hoe het is om hier langere tijd te zijn en om dit land, dat zo’n rijke cultuur kent, beter te leren kennen. En dat ben ik zeker aan het doen! Sinds ik hier ben is er nog maar één weekend geweest waarin ik niet weg ben geweest. Er worden hier vanuit de universiteit veel dagtrips naar allerlei steden georganiseerd en als internationals maken mijn vrienden en ik daar graag gebruik van. Zo ben ik naar Oxford en Cambridge geweest en heb ik geproefd hoe het is om daar te studeren, heb ik Stonehenge gezien, naar Beatles impersonators geluisterd in Liverpool, kastelen en bergen bezocht in Wales en een ondergrondse spooktocht gedaan in Edinburgh.

Naast al dat cultuursnuiven “Fenne in Sheffield: cultuursnuiven, studeren en Nederlandse les geven” verder lezen

Zomers studeren in het zuiden – Lauren in Murcia

Spanje, het land van de sangria, de castagnetten, de zon, de zee, het stierenvechten, de tapas, de flamenco-dans, en ach, wat niet allemaal nog meer… Maar voor mij is Spanje net ietsje meer dan dat geworden in de afgelopen drie maanden. Spanje is namelijk ook het land om te studeren, het land van chagrijnig kijkende, maar uiterst vriendelijke en behulpzame mensen, het land waar werkelijk ieder feestje gevierd wordt, het land van vreemde werktijden. Het is een land op slechts tweeduizend kilometer van Nederland, maar ver buiten je comfort zone.

Fiestas de Primavera – fontein

Hoewel Spanje gewoon in Europa ligt, het binnen de Europese Unie zit, het door slechts twee landen wordt gescheiden van Nederland en het absoluut geen onderontwikkeld land is, verschilt het toch aanzienlijk van Nederland – het koude kikkerlandje dat ik al mijn hele leven gewend ben.

Als Nederlander ben je snel geneigd om aan te nemen dat Engels dé wereldtaal van het moment is endat – zeker in Europa – men de basis van het Engels wel beheerst om rond te komen in onze globaliserende samenleving. Niet dus. Hier in Spanje spreekt bijna niemand Engels. Ik woon in een appartementencomplex op de campus, grotendeels gevuld door internationale studenten die een tijdelijke woning nodig hebben. Ik werd geïnstrueerd om op mijn eerste dag bij aankomst de opziener te bellen, die mij mijn sleutel zou komen brengen. Helaas verstond de beste man geen woord van mijn verhaal. Zelfs een simpele ‘Hello, I would like to have my key’ had net zo goed Chinees kunnen zijn voor hem. Ook na een rondvraag bleek dat geen van de mensen in mijn omgeving het Engels goed genoeg beheerste om te begrijpen dat ik wat hulp nodig had. Afijn, uiteindelijk is het allemaal goed afgelopen, maar dit voorval is geen uitzondering op de regel. In winkels, bij de dokter, op het terras, ik kom weinig mensen tegen die met mij een zinnig gesprek kunnen voeren in het Engels. Maar goed, eigenlijk mag ik niet klagen. Ik ben hier immers naartoe gekomen om Spaans te leren spreken en op deze manier word ik er wel toe gedwongen te oefenen.

Lauren bij de universiteit  UCAM (Universidad Católica San Antonio de Murcia)

Om mij te kunnen focussen op mijn Spaanse lessen, heb ik besloten het mezelf makkelijk te maken op de universiteit door Engelstalige vakken te nemen bij de studie Lenguas Modernas (Moderne Talen). Ik heb twee eerstejaarsvakken, één tweedejaars- en één derdejaarsvak, die voornamelijk gaan over internationale en interculturele communicatie. Twee vakken zijn toegespitst op de Engelse cultuur. Het vreemde is voor mij dat – vooral bij de eerstejaarsvakken – nog veel aandacht wordt besteed aan het leren van het Engels. “Zomers studeren in het zuiden – Lauren in Murcia” verder lezen

Koude, donkere maanden met dure komkommers – Gaby op Erasmus in Stockholm

Gaby Verhoeven is studente Nederlands en studeert nu tijdelijk in de Zweedse hoofdstad. Zij leert Zweeds, volgt vakken aan de universiteit en voelt zich ondertussen een echte inwoner van Stockholm.

Nadat ik gevraagd was om een berichtje te schrijven over mijn tijd hier in Stockholm, begon ik met nadenken over wat ik hier al allemaal heb gedaan en meegemaakt. Toen kwam meteen het eerste punt in mijn hoofd waarover ik sowieso moet schrijven: wauw, wat gaat de tijd hier snel, zeg! Ik ben inmiddels al bijna op de helft van mijn tijd hier, maar voor mijn gevoel is het nog maar twee weken geleden dat ik met zweethandjes en knikkende knieën in het vliegtuig stapte.


Aan de andere kant voelt het ook weer als heel lang geleden dat ik hier als zenuwachtige Erasmusstudent aankwam. Het is niet goed voor te stellen hoe snel hier de eerste vriendschappen worden gemaakt en hoe snel je je thuis kunt voelen in een onbekende stad. Daarnaast zorgen alle feestjes, Erasmusactiviteiten en citytrips ervoor dat er niet echt tijd is om aan Nederland te denken. Zo ben ik al in Estland geweest met een soort cruise met alleen maar dronken Russen, heb ik het ABBA-museum bezocht (ge-wel-dig) en heb ik al het een en ander gezien van het prachtige Stockholm en de rest van Zweden.

Tussen alle leuke dingen door moet er ook gestudeerd worden. Ik volg hier twee vakken van Linguistics, “Koude, donkere maanden met dure komkommers – Gaby op Erasmus in Stockholm” verder lezen

Wat je moet weten over Slovenen (en vooral degenen die Nederlands studeren) en Ljubjana

Willemijn Krabbenborg is studente Nederlandse taal en cultuur. Sinds het begin van dit jaar loopt zij stage in Slovenië, samen met Vera van der Spoel. Zij assisteren bij de opleiding Germanistiek aan de universiteit van Ljubjana.

Willemijn K1

Ja, om maar even met de deur in huis te vallen: die Slovenen hier, die spreken dus echt heel goed Nederlands. We hadden dat al wel verwacht, omdat onze begeleidster Anita Srebnik al een en ander had verteld, maar toch stonden wij tijdens ons eerste college aan de derdejaars met onze mond vol tanden.

De afgelopen weken zijn wij begonnen met het lesgeven aan, het bedenken van oefeningen voor en vooral ook met het kennismaken met de Sloveense studenten die wij de komende tijd wat kennis over het Nederlands gaan bijbrengen. In eerste instantie zijn wij begonnen met het voorbereiden van een college aan de derdejaars over Oorlog en terpentijn (2013) van Stefan Hertmans. Stefan Hertmans zou 3 en 4 maart in Ljubljana zijn ter gelegenheid van de Sloveense  vertaling van zijn boek, om op de eerste dag de Filozofska Fakulteta (de Faculteit Letteren) en in het bijzonder het lectoraat Nederlands te bezoeken en op de tweede dag een lezing te geven in het cultureel centrum van Ljubljana, het Cankarjev (zeg: tsankharjev) Dom. “Wat je moet weten over Slovenen (en vooral degenen die Nederlands studeren) en Ljubjana” verder lezen

Heart of Darkness, Jenga & Ebola

Julia van der Fuhr is studente Nederlands en studeert tijdelijk in Sheffield, via het Erasmusprogramma.

Nog een paar dagen, dan begint mijn paasvakantie van drie weken en ben ik precies op de helft van mijn colleges Engelse letterkunde. Vijf weken geleden begonnen we met Heart of Darkness van Joseph Conrad, een boek over een moeizame reis naar een onbekend land waar niets efficiënt verloopt. Redelijk herkenbaar, los van de onbegaanbare rivieren in donker Afrika, subtiele vrouwenhaat, kannibalen en de aan allerlei nare dingen stervende mensen.

 Julia Sheffield

Anderhalve maand geleden vertrok ik uit Nijmegen naar Sheffield op erasmusprogramma. Inmiddels ben ik een intro, vijf weken college en acht boeken verder. Hoewel we in onze eerste week twee lange uren werden voorbereid op het fenomeen ‘culture shock’, blijkt hier veel hetzelfde te zijn: colleges, presentaties, essays, blackboard, het aanleren van weer een nieuw verwijzingssysteem. Een verschil is wel dat je hier niet alleen aan de hand wordt meegenomen, ze sleuren je mee aan je arm. Inschrijven voor vakken kan je niet zelf doen. Je moet eerst op een inschrijvingsmarkt je vakken ‘shoppen’. Als je daarvoor de benodigde handtekeningen heb verzameld mag je twee verdiepingen omhoog om door iemand anders je gegevens in de computer te laten zetten. Met 130 internationale studenten voor je met allemaal ingewikkelde namen leidt dit tot een soort achtbaanrij van twee uur zonder adrenalinekick aan het eind. Ze geloven ook niet dat je het firesafety en plagiaatpamflet hebt gelezen: je moet je door een ellenlange tutorial werken waarbij ze je leestijd timen. Aan het eind is er een online test met viervoudige ontkenningen in elke vraag.

Health & Safety gaat voor alles. In de (verder vrij normale) intro kwam politieman Tom Goodhill vertellen hoe onze smartphones gejat kunnen worden (of hoe wij het beste smartphones kunnen jatten) en dat we moeten uitkijken met oversteken. Ook krijgen we flyers mee over allerlei enge ziektes waar studenten gevoelig voor zijn en die altijd leiden tot een naar einde (‘meningitis and septicaemia are deadly diseases that can kill in hours!’). Ik denk nu om de twee dagen dat ik ebola heb.

Gelukkig is er genoeg afleiding. Naast alle colleges kan je gratis of voor symbolische bedragen van alles doen: beginners ballet, macramé, tarot card reading, bird watching, medieval sword fighting,  introduction to weightlifting of je circus skills ontwikkelen. Je kan ook iets meer voor de mainstream gaan en je opgeven voor yoga, lacrosse en badminton.  

Al met al heb ik tot nu toe geleerd dat met de deur open douchen het brandalarm af laat gaan, dat veel eerstejaars met macbooks hun ramen open laten staan, je geen jas meeneemt tijdens het uitgaan, koude handen een teken kunnen zijn van bloedvergiftiging en dat ik rampzalig slecht ben in Jenga.

En er was ook nog iets met boeken, geloof ik.

Vieze koffie en een sneeuwpop: mijn eerste weken in Ljubljana

Studente Nederlands Vera van der Spoel schrijft over haar Erasmus-stage in Ljubjana.

Vera vd Spoel

Het is voor mij en mijn omgeving veel aangenamer als ik ’s ochtends een kopje koffie drink. Omdat het bocht uit de koffieautomaten op de universiteit van Ljubljana niet te hachelen is (waar is het cultuur- of DE-café als je ze nodig hebt?), besloot ik een klein, schattig espressomakertje te kopen. Maar toen begon de ellende eigenlijk pas, want de koffie die ik hier in de supermarkt kocht, was toch echt wel wat anders dan mijn vertrouwde kopje filterkoffie van thuis. Wat blijkt: Slovenen zetten HEEL ANDERS koffie. Zij doen het op een traditionele, oorspronkelijk Arabische manier. Dat houdt in: men zet een soort klein keteltje met water op het vuur en vlak voordat het water kookt, voegen de Slovenen megabittere, rare koffie toe, dan roeren ze goed en voilà, men heeft koffie. Heel raar dus en heel vies. Het heeft me meer dan een week gekost om koffie te vinden die wel goed smaakt in mijn koffiezettertje (ik heb gekozen voor een Italiaans merk, vond ik erg snugger van mezelf!).

 

Tot zover deze koffiefrustraties van de eerste twee weken. Laat ik jullie eens wat interessanters vertellen, om te beginnen bij het begin… Er waren eens twee studenten “Vieze koffie en een sneeuwpop: mijn eerste weken in Ljubljana” verder lezen