Als begeleider met de SVN naar Rome… lezingen, werkbezoeken, pizza’s en quiz

Begin mei vond de jaarlijkse studiereis van de Studievereniging voor Neerlandici (SVN) plaats. Dit jaar ging de reis naar Rome! Klaar Vernaillen en Sophie Reinders gingen mee namens de afdeling Nederlands. Hieronder doet Klaar verslag van haar ervaringen als begeleider.

groepsfoto romereis

Zondagavond 1 mei: een redelijk ongezellig terras bij station Termini in Rome, een drankje in de hand, twee truien aan tegen de kou. De start van deze studiereis begint toch iets anders dan ik me voorgesteld had. Het terras en het drankje waren er wel bij, maar onder een lekker temperatuurtje versta ik toch iets anders. Maar de zon lijkt door te breken (als dat om 22.00 uur kan) op het moment dat een groep hoorbaar dichterbij kwam. 27 kletsende studenten Nederlands waar we vijf dagen lang mee op zullen trekken. Ik kreeg er meteen zin in.

De studiereiscommissie van de SVN heeft een mooi programma samengesteld. Het heeft flink wat inhoud, maar ook tijd voor ontspanning. Naast een lezing van KRO-correspondent Lidy Peters in de  Friezenkerk, Vaticaanstad, het KNIR met een lezing van collega Alan Moss over de Grand Tour, de Nederlandse ambassade, een vraaggesprek met schrijver, hoogleraar en priester Antoine Bodar en een thematische wandeling, staat ook ‘levend stratego’ op het programma.

romereis pizza

Daar komt meteen een voordeel van de rol als begeleider om de hoek: Sophie Reinders en ik kiezen ervoor om ‘levend stratego’ te laten vallen, maar gaan wel mee pizza’s bakken. En de laatste avond sluiten we zeker aan. Al is het maar om de quiz over gebeurtenissen van de voorbije week mee te kunnen pikken. Op zo’n moment realiseer je je dat het soms beter is je oren te sluiten omdat studenten die zich gedurende de dag heel netjes gedragen in de avonduren plots heel andere mensen lijken te zijn. Een week als studieadviseur met zo’n groep op pad heeft iets bijzonders. Je laat je ‘professionele rem’ wat los, maar tracht toch altijd alert te blijven zodat je signalen op kunt vangen. Dingen waar je tijdens de reis wat mee moet, of waar je later mee aan de slag kunt zoals vlammetjes die bij de ambassade aangewakkerd worden en die je warm moet proberen houden. De week in Rome heeft mij iets heel anders gegeven dan ik vooraf had gedacht. Natuurlijk heb ik ook weer kunnen genieten van die prachtige stad, maar het was de groep waardoor ik vooral met een heel ‘trots’ gevoel weer huiswaarts ging.

Een korte greep uit de mooie ervaringen:

  • er waren geen groepjes: studenten bewogen zich bijna geruisloos over de verschillende jaarlagen,
  • de mannen in de groep die een beschermende houding aannamen door achteraan te gaan lopen wanneer wat onvriendelijker uitziende figuren zicht tussen de vrouwen probeerden te mengen,
  • de samenhorigheid in het tillen en duwen van een rolstoel,
  • de verbazing, bewondering bij sommige studenten bij het zien van al dat moois,
  • de liefde voor Vaticaanstad en Piazza Navone (of het moet toeval zijn geweest dat we daar 3 dagen te vinden waren),
  • de manier waarop de studiereiscommissie de hele week tot in de puntjes, inclusief verschillende busritten, voorbereid had,
  • het gevoel dat studenten ons gaven dat we niet alleen begeleiders waren, maar ook echt deel uitmaakten van de groep.

De grootste verbazing kwam echter een paar dagen na terugkeer. Waar ik gedurende de week steevast met mijn voornaam aangesproken werd, ontvang ik nu weer mailtjes waarin ik aangeschreven wordt met ‘Geachte mevrouw Vernaillen, …’.